Çok eskiden Prof.Dr. Üstün Dökmen’in bir programında dinlediğim bir hikaye. Yeri geldikçe-İletişim eksikliği durumlarında anlatırdım. Hatırıma gelince paylaşmak istedim

İzmir’den trene binen yaşlı teyze, kondüktöre Ege şivesiyle ” Menemene gelence beni haber et yavrıım, aman unutma” der.

Gecenin ilerleyen saatlerinde kondüktör Menemen’i geçer geçmez
yaşlı teyzenin Menemen’de ineceği aklına gelir, ne yapacağını bilemez. hemen makiniste gidip
durumu anlatır.
Makinist de “gecenin bu saatinde teyzeyi buralarda indiremiyeceğimize
göre geri geri menemen’e kadar gideceğiz, soran olursa da tren makas değiştiriyor deriz” der.
Yarım saat boyunca geri geri giden diren, Menemen’deki istasyona geri dönmüş olur.
Kondüktör gidip teyzeye haber verir “hadi teyze Menemen’e geldik”

Teyzem “sağol yavrıım ” deyip çantasından bir hap çıkarıp içer ve kafasını koltuğa koyup tekrar uyumaya devam eder… :)

İletişimde açık ve net olun :)
sevgilerimle…